Na dworcu w Berlinie podeszła do mnie kobieta. Zmęczony, z nogą oparta na skórzanej walizce mogłem wyglądać jak bananowy rewolwerowiec. Krawat nie uciskał mimo aroganckiej pozy - widocznie wcześniejszy drink rozluźnił głowę i dał tchwicy większe pole. "Czy mogłabym mieć do Pana małą prośbę?" - zapytała. "Automat zabrał mi ostatnie 6 euro na bilet do Monachium. Czy może mi Pan pożyczyć pieniądze bym mogła wrócić do domu?" Sytuacja zwyczajna, jak każda inna. Nie szuając prymitywnego alibi sięgnąłem po monety, wybrałem właściwe i postawiłem na dłoni. Kobieta podziękowała ciepło, lecz bez specjalnego entuzjazmu, następnie sięgnęła do torebki po pęknięty długopis i zapytała: "Czy mógłby Pan podać swój adres, bym mogła odesłać?" Rozbroiła mnie. "Nie, nie mógłbym" - odpowiedziałem - "To dla Pani. Udanej podróży" i wymownie wskazując na zegarek, uciąłem dalszą rozmowę.

Kiedyś kowboje mieli charakter silniejszy, mieli gotową odpowiedź i plan szybkiego działania, bez względu na stopień zaskoczenia. Nie zastanawiali sie czy warto. Poświęcali się idei, bo wierzyli że krok wcześniej obrany, był zwrotem we właściwym kierunku.